Silence for a moment

Vandaag heb ik geen post voor jullie over een leuk onderwerp, vanuit de leuke, vlotte, grappige Hester. Vandaag is het nét even een tikkeltje serieuzer en misschien zit je nu lekker in de zon aan het zwembad en heb je hier helemaal geen zin in. Nou, dan lees je het lekker niet. Maar ik kan het niet alleen over de leuke dingen uit mijn leven hebben. Want er gebeuren ook minder leuke dingen. Dus.

Laat ik maar bij het begin beginnen. Mijn opa (vaders kant) had een zwak hart en al drie hartaanvallen gehad. In het voorjaar als ik het goed heb was hij al heel ziek en had vocht achter zijn longen waardoor hij nog maar heel weinig lucht kreeg. We verwachtten dat het niet lang meer zou duren, totdat hij nieuwe plaspillen kreeg en weer aardig opkrabbelde. Hij was vaak moe, maar het ging best goed. En toen belde de buurvrouw van mijn opa en oma gister op. Ik gaf de telefoon aan mijn vader, hoorde even later de woorden ‘overleden?’ vallen. Niet veel later kregen we weer een telefoontje. De dokter was geweest en het was waar. Mijn opa was, en is, overleden – gelukkig rustig en in vrede. Mijn moeder kwam uit haar werk en rond drie uur zaten we in de auto. Het is anderhalf uur rijden en het begon ook nog eens keihard te regenen. Ik zal jullie niet alle details vertellen, dat is niet nodig. Maar heftig, ja dat was het wel. Bovendien was het de eerste persoon in mijn directe omgeving die overleden is, de eerste ook die ik daar zo zag liggen. Mijn nicht (9 jaar ouder dan ik) ontfermde zich over me, dus dat was heel fijn. We praatten met de hele familie en de dominee, gingen naar de snackbar om drie kwartier op tien broodjes gezond te wachten. Om negen uur was ik kapot en gingen mijn moeder, zus en ik weer naar huis. Mijn vader bleef bij mijn oma slapen.

En eenmaal thuis voelt het weer zo onwerkelijk. Je staat op en doet gewoon je ‘dingen’, want je leven gaat door. Maar er hangt zo’n vreemde soort waas overheen waardoor je toch ook weer niet vrolijk kan zijn. Mijn opa was lichamelijk op, maar wilde emotioneel nog veel meemaken volgens mij. Het is ontzettend moeilijk en je wilt liever dat het nooit gebeurd, maar ik ben ook wel blij voor hem dat hij nu in de hemel is. Het komt ook nooit uit, want het is een nare afsluiting van je vakantie, maar ik ben ook wel blij dat het niet in mijn vakantie in Den Dolder gebeurd is, of in de eerste schoolweek. Bovendien hebben we zaterdag nog met de hele familie gezellig gegeten omdat hij 79 is geworden. Drie dagen na zijn verjaardag, en drie maanden precies na de mijne. Het gekke was dat wij het rond de tijd dat hij overleed over hem hadden, dat mijn nicht het gevoel had dat het best wel eens vandaag kon gebeuren en ik ’s morgens tussen mijn zoektermen ‘iemand verliezen’ zag staan en als ‘antwoord’ dacht: nee, ik heb nog nooit iemand verloren en er staat nog niks over op mijn blog. Nu dus wel. Het leven is gek, en vol met toevalligheden. Of wat het dan ook zijn…

Dit weekend zullen we dus veel daar zijn en waarschijnlijk bij iemand – we weten nog niet wie, maar er wonen heel veel vrienden en familie van ons die kant op – logeren. Vrijdagmiddag om nog dingen te bespreken, zaterdag om de rit te rijden met zijn oude legerjeep die we elk jaar deden en wat hij nog zo graag wilde, ook al kon het toch niet omdat het véél te warm wordt, maandag om te begraven.

Het voelt dus onwijs gek, vreemd en rot. ‘Opa en oma’ wordt ‘oma’, mijn vader en tante hebben geen vader meer en mijn oma geen man. Als ik bezig ben met mijn eigen dingen kan ik er heel ‘luchtig’ over doen, maar op andere momenten staan de tranen in mijn ogen. Aan de ene kant wil ik er niet meer aan denken, dat is typisch mij. Maar dan verwerk ik het niet, en dat is dan weer totaal niet goed. Gelukkig word ik gedwongen er wel bij stilstaan. Vandaag is Brenda nog even langs geweest en nu praat ik er ook op deze manier over en ik denk dat dat wel goed is om te verwerken. Ik heb wel gemerkt dat mensen, ook die je niet zo goed kent, ontzettend lief tegen je zijn op deze momenten en dat vind ik hartstikke fijn.

xoxo

Advertenties

6 gedachten over “Silence for a moment

  1. Lieve Hester en ook Louise,gecondoleerd met het overlijden van jullie opa.
    Ik hoop dat jullie dit stukje ook nog lezen,omdat ik niet weet hoevaak je je geschreven stukjes nog herleest.
    Liefs,tante Annemarie

    • Ik krijg een melding binnen van elke reactie, hoe oud de post ook is, dus ik lees ze altijd 🙂
      Dankuwel, ik hoorde dat u ook naar de begrafenis komt, fijn en tot dan.
      Liefs, Hester

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s